Βιβλιοπρόταση: Το Δέντρο του Καλοκαιριού – Το υφαντό της Φιόναβαρ – βιβλίο Α (τριλογία) – Guy Gavriel Kay – εκδόσεις Anubis

Περίμενα πολύ καιρό να ξεκινήσω αυτή την τριλογία. Για την ακρίβεια να την ξανά-ξεκινήσω. Είχα διαβάσει τα βιβλία όταν ήμουν γύρω στα 13 και τότε ήμουν μαγεμένη καθώς είχα διαβάσει και τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών την ίδια εποχή. Τώρα όμως μετά από τόσα χρόνια, αποφάσισα πως ήταν η ώρα να το ξαναπιάσω στα χέρια μου και με τη ματιά του ενήλικα να δω εάν είχα δίκιο τότε. Ξεκίνησα έτσι με το 1ο βιβλίο της τριλογίας «Το δέντρο του καλοκαιριού».

Πριν σου πω την άποψή μου θα σου δώσω μια μικρή περίληψη.

Έχουμε 5 φοιτητές (κάποιοι φίλοι, κάποιοι γνωστοί), οι οποίοι αφού παρακολουθούν την ομιλία ενός διάσημου προσώπου που σπάνια δίνει διαλέξεις, ξεκινούν  να συνομιλούν μαζί του και πείθονται από αυτόν και το συνεργάτη του να μεταφερθούν σε έναν άλλο κόσμο (τη Φιόναβαρ) για να συμμετέχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια βασιλείας του Μεγάλου Βασιλιά. Αφού κάνουν το πέρασμα στη Φιόναβαρ, ξεκινούν για αυτούς οι περιπέτειες τους καθώς αφενός εξαρχής υπήρχε ένα σχέδιο για αυτό το πέρασμα και αφετέρου κάτι σκοτεινό πλησιάζει και ο καθένας τους έχει και ένα ρόλο να παίξει.

Αυτά συμβαίνουν σε γενικές γραμμές στο Δέντρο του Καλοκαιριού.

Οι εντυπώσεις μου μέχρι εδώ είναι οι εξής:

  1. Είναι ένα φανταστικό βιβλίο φαντασίας και η τριλογία αν κρίνεις μόνο από το 1ο είναι φανταστική και αυτή! (Ευφάνταστο σχόλιο…)
  2. Έχει ξεκάθαρες επιρροές από τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών, είναι όμως σαφέστατα άδικο να τα συγκρίνουμε. Γενικά θεωρώ ότι με τον Tolkien είναι άδικο να συγκρίνουμε τον οποιοδήποτε. Εξάλλου οι ιστορίες είναι διαφορετικές.
  3. Ξεκινώντας να διαβάζεις σου φαίνεται λίγο περίεργο και «ψεύτικο» πως ξαφνικά 5 άτομα πείθονται τόσο εύκολα να κάνουν ένα πέρασμα σε έναν άλλο κόσμο. Αν το δεχτείς ως έχει και προχωρήσεις, τα υπόλοιπα σου φαίνονται «πιο» αυτονόητα.
  4. Η ιστορία ξεδιπλώνεται σιγά σιγά και επειδή δείχνει την οπτική πολλών ατόμων μαθαίνεις σταδιακά τι έχει γίνει μέχρι τότε αλλά και πως δένουν τα στοιχεία του σήμερα μεταξύ τους.
  5. Οι χαρακτήρες δεν αναλύονται σε βάθος, όμως προλαβαίνεις να τους αγαπήσεις και να δεθείς μαζί τους. Βλέπεις ότι ο καθένας βγάζει στοιχεία του χαρακτήρα του που σε κάνουν να λυπηθείς, να γελάσεις, να συμπάσχεις, να νιώσεις περήφανος και τελικά να τον αγαπήσεις.
  6. Ο συγγραφέας έχει στήσει ένα πολύ ωραίο κόσμο με θεούς, μαγεμένα μέρη, ομορφιές που σου κόβουν την ανάσα, ανθρώπους με θάρρος αλλά και προδότες και έναν κακό που δε ξέρεις τι είναι ικανός να κάνει ακόμα αλλά που οι δυνατότητες του είναι απεριόριστες.
  7. Έχει ωραίες ανατροπές, και σε αφήνει σε σημείο που θες να διαβάσεις αμέσως το επόμενο «Η περιπλανώμενη φλόγα».

Εάν δεν σε έπεισα να το διαβάσεις δεν πειράζει. Έρχονται άλλα 2 βιβλία που θα σου παρουσιάσω μόλις τα διαβάσω και τότε μπορείς να ολοκληρώσεις την άποψη σου και να αποφασίσεις.

Αλεξάνδρα

Advertisements

6 Comments

    1. Δεν ξέρω τι άλλα έχεις διαβάσει τέτοιου στυλ αλλά αν πέσει στα χέρια σου κράτα το. Μερικά στοιχεία είναι λίγο τραβηγμένα αλλά σαν φαντασίας που είναι συγχωρείται. Το θέμα είναι μην αγχώνεσαι γιατί δεν κυκλοφορεί πια. Μόνο μεταχειρισμένο… 😦

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s